Juan Calvo Azabal torturado hasta la muerte... en Arkaute.
- Bilboko Torturatuen Asanblada.
- Egia aitortu. Torturarik ez!. Sue Lorenzo Bilboko Torturatuen Asanbladaren izenean.
http://torturano.bitacoras.com/cartel calvo 07 txiki.jpg
Artículo de Bilboko Torturatuen Asanblada con motivo del 14º aniversario del asesinato de Juan Calvo Azabal, torturado hasta la muerte por la Ertzaintza.
Aupa Juan! Hace ya 14 años de aquello. En plena Aste Nagusia la Ertzaintza te detuvo y te traslado a su castillo de los horrores que es Arkaute. Y de allí no saliste con vida. La brutalidad con la que te trataron quedó reflejada en la autopsia que recogía la existencia de "22 contusiones, erosiones cutáneas, 35 marcas producidas por porras, hematomas en testículos, dos heridas en la cabeza, diversas escoriaciones y otras marcas distribuidas por todo el cuerpo". Te metieron en una sala de reducidísimas dimensiones y utilizaron sprays paralizantes que te produjeron la asfixia, provocándote la muerte.
Te mataron. Como antes otros hicieron con Joxi y Josean, con Xabier Kalparsoro, Gurutze Iantzi, Joxe Arregi, Mikel Zabalza, Esteban Muruetagoiena y miles de personas que sufrieron el infierno que nos muestra lo repugnante que puede llegar a ser el ser humano cuando abusa de su poder.
Año y medio después, el Parlamento de Gasteiz en Pleno, llamó al responsable de la Ertzaintza, el Consejero de Interior, por aquel entonces Juan María Atutxa, para esclarecer lo acontecido aquella noche del 19 de Agosto de 1993, y apareció con un video en un intento de ocultar la verdad una vez más. Su intervención fue una macabra ópera bufa, tachándote de "perturbado" que habías "fallecido víctima de tu propia enfermedad", que "la actuación de los agentes fue escrupulosamente correcta"... Herri Batasuna y algunos parlamentarios de EA y Ezker Batua-Berdeak a título personal, así como Elkarri, Gestoras Pro Amnistía y Gesto por la Paz alzaron la voz ante el flagrante caso de "violencia policial, debido a una actuación caracterizada por su brutalidad e incompetencia" como llegara a mencionar Juan Luís Ibarra, estrecho colaborador de Juan Alberto Belloch, Ministro de lnterior español. A más de uno no le apetecerá volver a desempolvar tu caso. Volver a sentir el hormigueo de la mala conciencia cuando calla ante este tipo de injusticias.
Pero la TORTURA existe en Euskal Herria. Es una diabólica y brutal bola que comienza en un calabozo de una comisaría, continúa delante del médico que mira hacia otro lado, el juez obediente, los medios de comunicación que lo silencian y manipulan el entorno del que lo sufre, y así hasta la siguiente detención. Juan, queremos recordarte y denunciar lo que te hicieron este domingo día 19 en la plaza de Santiago del casco viejo bilbaíno a las 19:30h. Y llamamos a los partidos políticos, a los sindicatos, a los agentes sociales, a la sociedad civil de Euskal Herria a no mirar para otro lado, a denunciar la tortura en favor de los derechos civiles y políticos, para que no vuelva ocurrir.
TORTURARIK EZ! EZ HEMEN EZ INON! INOIZ!.
----------------------------------------------------------------------------------
Sue Lorenzo Bilboko Torturatuen Asanbladaren izenean.
Egia aitortu. Torturarik ez!.
Juan Calvo zabarkeria profesionalak ez zuela hil dakigunok asko gara; Juan Calvo, beste bederatzi euskal herritar bezala, torturaren makineriak erail zuela ondotxo dakigunok.
Duela 14 urte, 1993ko abuztuaren 19an, Ertzaintzak Juan Calvo bilbotarra atxilotu zuen. Hurrengo egunean, abuztuaren 20an, ospitalera hilik eraman zuten.
Espainiar Legedi Antiterrorista baliatuta, Ertzaintzak Juan Calvo atxilotu eta hil arte torturatu zuen Arkauten. Orduan ere, urte hauetan guztietan bezalaxe, herriarekiko konpromisoa zigortzeko eta ekiditeko duen tresna bat erabili zuen. Tortura, alegia.
Erailketa horren epaiketa egon zen arren, Calvoren heriotza zabarkeria profesionala izan zela esan zuen epaileak. Hasiera batean sei ertzain kondenatuak izan baziren ere, gerora karguak kendu eta torturatzaileek kalean jarraitu zuten, eta ardura politikoak ez dira inoiz argitu.
14 urte beranduago, 1976tik, 1936tik... bezala, torturatu egin da, eta torturatzen jarraitzen da. Torturak Estatu espainolak Euskal Herriaren kontra erabili eta erabiltzen duen guda tresna izaten jarraitzen du. Haren zerbitzura dauden indar polizial guztiek -Ertzaintza barne-, askatasun osoz dihardute tresna latz hori sistematikoki erabiltzen, inpunitate osoa dutela ondo baino hobeto badakite-eta.
Atxiloketa bakoitzari politikoen adierazpenek jarraitzen diote, polizien lana goraipatuta. Egunkariek, telebistak... beste inork jakin baino lehen, sumarioa sekretupean egon arren, atxilotuen kontrako kargu guztiak ozenki botatzen dituzte. Familiaren kexez eta beldurrez, ezjakiteaz, haiengan eragiten duen antsietateaz ez du inork hitz egiten, ez ditu inork kontuan hartzen. Auzitegi Nazional espainoleko epaileek sarekada zabalak baimentzen dituzte «por si acaso». Inkomunikazioa baimentzen dute, egoera lazgarrian askotan bere aurrean pasatzen diren atxilotuen tratu txarren salaketei muzin egiten diete, kartzelara bidaltzen gaituzte; epaile berberak torturapean sinatutako deklarazioak oinarri hartzen dituzte 5, 6, 10 edo 20 kartzela urteko zigorra ezartzeko euskaldunoi. Euskal Herriaren kontra denak balio du...
14 urte beranduago, 1976tik, 1936tik... tortura ahalbidetzen duen tresneria ondo dabil, inongo pitzadura barik. 7.000tik gora tortura salaketa 1976tik; 7.000 pertsonak baino gehiagok komisaldegietan ematen den «trato exquisito» hori zuzenean ezagutu dugu; beste milaka pertsonak (senitartekoak, lagun minak, militantzia kideak...) angustia, antsietatea, beldurra, izua... gertutik ezagutu dute. Baina euskal instituzioek, agintariek, beste aldera begiratu eta errealitate hori ezkutatzen saiatu dira. Euskal Herriaren memoria historikoaren zati handi bat ezabatu nahian dihardute.
Juan Calvo zabarkeria profesionalak ez zuela hil dakigunok asko gara; Juan Calvo, beste bederatzi euskal herritar bezala, torturaren makineriak erail zuela ondotxo dakigunok; egia aitortzeko, ardurak argitzeko, inpunitatearekin bukatzeko eskatzen dugunok. Eta horretarako lanean ari garenak asko gara, gero eta gehiago.
Berriro gertatzea ez dugulako nahi ez dugu ahazten, Euskal herriak jakiteko eskubidea duelako ez dugu ahazten... Egia aitortu!.