El padre de Andoni Beroiz exige responsabilidades tras el informe del Ararteko.
El informe del Ararteko en el que acusa al Departamento de Interior de Lakua de «ocultación de pruebas» y de llevar a cabo una actuación «irregular» ha llenado de «gran satisfacción» a Luis Beroiz, padre de Andoni Beroiz, que fue detenido por la Ertzaintza en noviembre de 2002. Pese a que las acusaciones se basaron en inculpaciones realizadas por otros detenidos que interpusieron una denuncia por torturas y aunque la Ertzaintza tenía en su poder un atestado en el que quedaba acreditado que Beroiz no estaba en el lugar de los hechos que le imputaban, fue enviado a prisión.
El viernes se hizo público un informe del Ararteko Iñigo Lamarka en el que, entre otras cuestiones, critica al Departamento de Balza «por la ausencia de un razonamiento válido que justifique su decisión de no investigar las circunstancias en que tuvo lugar, en sede policial, la imputación falsa de unos hechos a X (en alusión a Beroiz) por parte de quien, más tarde, denuncia haber sufrido malos tratos a manos de la Ertzaintza».
Además, la Policía autonómica disponía de un atestado sobre un accidente de tráfico en el que Beroiz se vio implicado y no lo remitió a la Audiencia Nacional hasta febrero de 2005. «No esperaba tanto, aunque sí tenía confianza en Lamarka. No obstante, siento una gran decepción; ya lo venía diciendo desde que ocurrieron los hechos en 2002, pero, parece ser que he sido un predicador en el desierto», manifestó ayer a GARA Luis Beroiz. «Me encontré bastante solo», añadió. Precisamente, fue esa soledad y ver cómo todas las puertas se le cerraban lo que le empujó, junto al familiar de otro detenido, a acudir al Ararteko.
Han pasado cuatro años desde entonces. «También, he acudido a la Dirección de Derechos Humanos de Lakua, dependiente del Departamento de Justicia. Su respuesta fue infame, denigrante. Miraron para otro lado. Ya les he enviado una copia de este informe», subrayó.
A los consejeros Joseba Azkarraga y Javier Balza les emplazó a «ser valientes y a investigar porque no voy a parar». En ese sentido, afirmó que «esto es el principio, no el final. Mi objetivo es sacar a todos los que están dentro».
Exigió también responsabilidades y «no dimisiones» al tiempo que instó a Balza a retirar el resto de las acusaciones que pesan sobre su hijo y los demás, así como a realizar «un debate público para que la gente se entere». «Desde un principio, sabíamos que habían sido torturados y nadie nos hizo caso. Esa es la tristeza», concluyó.
Arartekoaren txostena.
Lau pertsona aipatzen ditu Arartekoaren txostenak, haien izena eman gabe. X pertsona Andoni Beroiz da, eta Y, A eta B pertsonak Jon Crespo, Ugaitz Perez eta Iker Lima dira, ertzain etxean inkomunikatuta zeudela Beroizen izena eman zutenak. Txostenaren hainbat pasarte dira hauek.
-Gertaerak: «Ertzaintzak berriro atxilotu zuen [X], beste hiru atxilotuk haren aurka eginiko egozpenen ondotik. (...) Defentsa prestatzerakoan X jaunaren gurasoak ohartu ziren Herrizaingo Sailak esku artean izan behar zuela semeak leporatzen zizkioten gertakarietan parte hartu izana ezinezkoa zela frogatzen zuen agiria: hots, Ertzaintzak berak auto istripu bati buruz eginiko atestatua. Istripua hizpide ditugun gertaeren [erasoa] egun eta ordu berean izan zen, eta tartean X jauna izan zen».
-Zalantza: «Zurigarria ukaezina dela ikusita, geure buruari galdetu behar diogu ea zergatik hiru atxilotuk, beren aitorpenen bidez, tartean sartu zuten delitua egiten inolaz parte hartu ez zuen pertsona bat. Galdera horrek eta atxilotuek tratu txarrak jasan zituztela-eta jarritako salaketak, jarduera polizialaren gaineko ikerketa egitera behartzen zuten Herrizaingo Saila».
-Herrizaingo Sailaren portaera Arartekoaren ikerketan: «Administrazioak kasu honetan izan duen jokabideak, forma eta eduki aldetik, garbi uzten du, ez Y, A eta B jaunen atxiloketan gertatutakoa, baina bai Herrizaingo Sailak ikerketari aurre egiteko hartu duen jarrera. Arartekoaren lana ez da salaturiko gertaera larri horiek benetan gertatu ziren ala ez aztertzea (...), baina bai euskal administrazioaren elkarlana sustatzea funtzionarioen aldetik tratu txar edo torturarik egon denean».
-Atxiloketa agindua: «Salaturiko irregulartasunaren zantzuak dauden ala ez zehazterakoan ez du garrantzirik X jaunaren atxiloketa nork agindu zuen: garrantzia Y, A eta B-ren aitorpenek epailearen eta fiskalaren balorazioan izan zuten eragina zehaztea da».
-Egindako kaltea: «X jaunaren inguruan prozesuko memento ezberdinetan hartu diren erabaki guztiek aitorpenen egiatasuna edo faltsutasuna bakarrik hartu zuten oinarritzat -bere atxiloketa agindu zenean, auzipetzea agindu zenean, bi urte baino gehiagoz prebentzioko presoaldian izatea erabaki zenean eta, hori guztia igaro ondoren, salaketa kendu eta mota guztietako aldeko ebazpenak jaso zituenean-. Errugabea zen pertsona batengan ondorio hain larriak izan zituen salaketa faltsuetatik ondorioztatzen dira balizko irregulartasun zantzuak; eta aitorpenak egin ziren modua aztertu beharko litzateke».
-Barne ikerketa: «Diligentzia judizialak egotea ez da oztopo Poliziaren jardunbidea ikertzeko (...) Euskal Autonomia Erkidegoko Poliziaren 4/1992 Legeak berak gure interpretazioa berresten du 91.5 artikuluan. (...) Betebehar orokor horren salbuespen bakarra kexak izan dezakeen gezur edo sinestezintasun izaera da, baina hori ez da kasua».
-Ebazpena: «Eusko Jaurlaritzako Herrizaingo Sailak kasu honetan izandako jardunbidea ezin da irregulartzat baino hartu, erakunde honi laguntzeko agertu duen luzapenagatik eta eskaturiko datuak ez helarazteagatik; X-i modu faltsuan Poliziaren egoitzan egotzi zitzaizkion gertakarien aitorpena zein modutan gauzatu zen aztertzeko ezetza justifikatzeko arrazoibide onargarririk ez izateagatik, are gehiago gerora Ertzaintzaren aldetiko tratu txarrak salatu direnean».
